მამა ვიტალი სიდორენკო – სიწმიდისა და მოყვასის დიდების მაგალითი
ცხოვრების გზა და სულიერი საზრდო.
1 დეკემბერს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესია მამა ვიტალი სიდორენკოს გარდაცვალების დღეს იხსენიებს, რომელიც სიცოცხლეში სიწმიდით გამოირჩეოდა. 1928 წელს, კრასნოდარის მხარეში დაბადებულმა ვიტალიმ ბავშვობიდანვე გამოიჩინა განსაკუთრებული მადლი. მისი დედა ალექსანდრა ევედრებოდა უფალს: „ღმერთო, ისეთი შვილი მომეცი, შენც სათნო გეყოს და ხალხსაცო“. წარმოუდგენელი სულიერი სიძლიერე და მადლი უკვე მის დაბადებასთან ერთად გამოჩნდა – მერვე დღეს, ტაძარში მიყვანისას ჩვილი საოცრად იქცეოდა, რაც მოძღვარმა განსაკუთრებულ სიწმიდედ აღიქვა.
მამა ვიტალის ბავშვობიდანვე შეუწყვეტლად ადევნებდა თვალს წმინდა წერილს და ზარების ზარის რეკვისას მირბოდა ტაძრისკენ. მიუხედავად პოლიტიკური წნეხისა და საბჭოთა სისტემის მიერ მისი რელიგიური ინტერესების დევნისა, 16 წლის ასაკში მან უარი თქვა საბჭოთა პასპორტზე და სულიერი ცხოვრების გზას შეუდგა.
მას ბერობის სურვილი მტკიცედ გაუჯდა სულში: ჯერ წმიდა სერგის ლავრაში მოღვაწეობდა, შემდეგ გლინის უდაბნოში, სადაც სწავლობდა სიმდაბლეს, მორჩილებას და ღვთისა და მოყვასის სიყვარულს. მამა ვიტალის მიერ შეძენილი სულიერი გამოცდილება განაპირობებდა მის შემდგომ მოღვაწეობას, სიხარულითა და თავგანწირვით მსახურებას, განსაკუთრებით უსახლკაროთა და ავადმყოფთა დახმარებაში.
1969 წელს მამა ვიტალი თბილისში გადადის, სადაც ალექსანდრე ნეველის ტაძარში იწყებს მსახურებას. მეუფე ზინობის კურთხევით იგი მღვლად აკურთხეს.
მისი ცხოვრება საქართველოს სიყვარული იყო. მამა ვიტალი განსაკუთრებულ ყურადღებას აქცევდა ქართველ წმინდანებს და საქართველოს სულიერ აღორძინებას, თანაგრძნობითა და შეშფოთებით განიცდიდა ომებსა და სისხლისღვრას. სოხუმის ომის დროს იგი ყოველდღიურად ლოცულობდა საქართველოში მშვიდობისთვის, მრავალი სასწაულით აღსავსე იყო მისი მსახურება.
მამა ვიტალის ცხოვრების ნიშანი იყო უსაზღვრო სიყვარული, თავმდაბლობა და მორჩილება. მასთან მისული ყველა ადამიანი გრძნობდა სულიერ სიმშვიდესა და ნუგეშს. ის ადამიანებს სჯობდა არა სიტყვით, არამედ სიყვარულითა და საქმეებით, ხოლო აღსარების შემდეგ ცდილობდა ყველანაირად დახმარებოდა ადამიანებს სულიერი სიმშვიდის მოპოვებაში.
მას არ აინტერესებდა ციხე ან დევნა – მისი სულიერი მიზანი ყოველთვის მოყვასის მსახურებაში იყო. მამა ვიტალის ცხოვრებაში განუწყვეტელი იყო სხვა ადამიანების დახმარება – ფეხით გადიოდა გაყინულ და თოვლიან გზებს, პურსა და დახმარებას აძლევდა მათ, ვისაც ეს სჭირდებოდა.
1992 წლის 1 დეკემბერს მამა ვიტალი გარდაიცვალა. ის 5 დეკემბერს დაკრძალეს, წმიდა ალექსანდრე ნეველის ტაძრის ეზოში, პატრიარქ ილია II-ს კურთხევით. პატრიარქმა ქადაგებაში აღნიშნა:
„გასაოცარი რწმენა, განუზომელი სიყვარული, სამაგალითო თავმდაბლობა და მორჩილება ჰქონდა მამა ვიტალის,ეს ყველაფერი ქმნიდა იმ სულიერ ატმოსფეროს, რომელსაც სიყვარული მოჰქონდა ყველასთვის.“
მამა ვიტალის საფლავი დღესაც ყველა ადამიანისთვის ღიაა, სადაც ხალხი სულიერ რჩევასა და ნუგეშს იღებს. სიცოცხლეში ის ამბობდა – „როდესაც მოვკვდები, მოდით ჩემს საფლავზე და მიამბეთ ყველაფერი, როგორც ცოცხალს, მე დაგეხმარებით“ – და როგორც თქვა ზუსტად ასეა, სულიერი მადლი მის საფლავთან არასოდეს ქრება.
მამა ვიტალი სიდორენკოს ცხოვრება მაგალითია განუზომელი სულიერი სიმტკიცისა, სიყვარულისა და თავდადების. იგი ეხმარებოდა ყველას, ავადმყოფებს თუ გაჭირვებულებს, სულიერ შვილებსა და უბრალო მორწმუნეებს, და რჩება საქართველოსთვის ნუგეშის და სულიერი მაგალითის უდიდეს სიმბოლოდ. მისი ღვაწლი დღესაც ბრწყინავს და ის ყოველი ქართველი მორწმუნისთვის ცოცხალი მაგალითია სიწმიდისა და მოყვასის სიყვარულის.
