ყოფნა თუ არ ყოფნა: საკითხავი აი ეს არის
ამაღლების შემდგომი სიტყვა.
მაცხოვარი ამაღლდა ზეცად, მაგრამ ჩვენ დაგვტოვა დედამიწაზე, როგორც მისივე ყოფნა დროსა და სივრცეში. თითოეული ჩვენგანი, როგორც ეკლესიის წევრი, მოწოდებულია, მიჰყვეს ქრისტეს ნებას და იყოს მისი განგების იარაღი სამყაროში. შესაბამისად, ყველაფერი, რაც ქრისტემ უთხრა თავის მოწაფეებს, ჩვენც გვეხება. სამყარომ უნდა გვძულდეს, გვდევნიდეს და ჯვარს გვაცვას. თუ ეს არ მოხდება, მაშინ ეს უნდა იყოს შეშფოთების მიზეზი - ნამდვილად ქრისტესნი ვართ?
ამ კონტექსტში, ასევე შეგვიძლია განვიხილოთ ის მოვლენები, რომლებსაც დღეს განვიცდით ჩვენს ეკლესიურ ცხოვრებაში. ჩვენ ბევრი რამით ვართ აღშფოთებულები, ვითხოვთ სამართლიანობას და კანონის დაცვას. ეს, რა თქმა უნდა, სწორია. მაგრამ მაშინ მოდით, ასევე აღვშფოთდეთ სახარებით. რადგან რა სამართლიანობაა იმაში, რომ ქრისტე ჯვარს აცვეს? რა სამართლიანობაა იმაში, რომ უდანაშაულოები იტანჯებიან დამნაშავეების ნაცვლად? უფრო სწორად, მოდით, საკუთარ თავს დავუსვათ კითხვა: ქრისტესთან ვართ თუ სამყაროსთან?
რა უნდა გავაკეთოთ? და რა გააკეთა ქრისტემ? როდესაც ის ლაზარეს შაბათს იერუსალიმისკენ მიემართებოდა, ერთი საბრძოლო ძახილი საკმარისი იყო - ზელოტები, რომლებსაც მკერდში დანები ეჭირათ, უბრალოდ ელოდნენ ამ სიგნალს, რათა გზად ყველაფერი გაენადგურებინათ.
შემდეგ უფალს საშუალება მიეცა, დახმარებისთვის ანგელოზთა ლაშქარი მოეხმო, რის შემდეგაც არც რომაელები დარჩებოდნენ, არც იუდეველები - საერთოდ არავინ
მაგრამ რატომღაც მაცხოვარმა არც ანგელოზებს მოუხმო და არც საბრძოლო ყიჟინა აღუთქვა. მან მტკივნეული, სამარცხვინო სიკვდილი ამჯობინა, თუმცა მას ჰქონდა როგორც ძალა, ასევე შესაძლებლობა, რომ მტრებზე მარტივი გამარჯვება მოეპოვებინა. მაცხოვარმა გადაწყვიტა, თავისი ზეციერი მამის ნებას დამორჩილებოდა და ჩვენი გულისთვის და ჩვენი ხსნისთვის მწუხარების უსამართლო თასი დაელია.
და რა რჩება ჩვენთვის - მათთვის, ვინც ჭეშმარიტად იღებს თავის საქმეებს? აღშფოთება, აჯანყება, სამართლიანობისა და კანონის წესების დაცვა? მე ვფიქრობ, რომ უკიდურესობამდე მისვლა საჭირო არ არის. რა თქმა უნდა, თუ შესაძლებლობა არსებობს, მაშინ რაღაც უნდა გაკეთდეს: ასევე უნდა მოხდეს კონსოლიდაცია, ტაძრის საზოგადოების საერთო უბედურების გარშემო შეკრება და კანონის ნორმებზე მიმართვა. მაგრამ კარგი მწყემსისთვის პირველ ადგილზე ხალხი, მრევლი უნდა იყოს და არა ეკლესიის ქონება. მათი სული და ჯანმრთელობა უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე კედლები და შენობები. ჩემთვის ძნელია იმ სასულიერო პირების რევოლუციური ლოგიკის გაგება, რომლებიც მზად არიან თავიანთი მრევლი ჯოხების, სპილენძის თითების და ცრემლსადენი გაზის ქვეშ ჩააგდონ, წმინდა ადგილის დაცვის ლოზუნგით, აღმსარებლის გვირგვინებით მოატყუონ. მაგრამ იქნებ მე ვარ ის, ვინც რაღაცას ვერ ვხვდები, მაპატიეთ ამისთვის. მეჩვენება, რომ ჩვენ უნდა მივბაძოთ იმ წმინდანებს, რომლებიც დროში ჩვენთან ყველაზე ახლოს ცხოვრობდნენ. შეხედეთ, როგორ მოიქცნენ ახლა უკვე წმინდანად შერაცხული გლინსკის უხუცესები 1961 წლის ივლისში, როდესაც კომუნისტებმა მონასტერი დახურეს. ვფიქრობ, რომ მათაც ჰქონდათ შესაძლებლობა, აჯანყება მოეწყოთ და გახმაურებული საქმე მოეწყოთ, რაზეც დასავლური პრესა დაწერდა. მაგრამ მათ ლოცვა უკაცრიელ, შორეულ ადგილებში ამჯობინეს და წმინდანები გახდნენ. „როდესაც ერთ ქალაქში გდევნიან, მეორეში გაიქეცით“, - ამბობს მაცხოვარი. ის არ აძლევს თავის მხურვალე და გულმოდგინე მოწაფეებს, იაკობსა და იოანეს, ციდან ცეცხლი ჩამოაგორონ სამარიელების თავზე და უთხრან მათ: „არ იცით, როგორი სულის ხართ“. იქნებ ჩვენ არ ვიცით, როგორი სულის ვართ? იქნებ დაგვავიწყდა, როგორ გვასწავლა ქრისტემ მტრების მიმართ მოქცევა?
ჩვენი ამოცანა არ არის ამქვეყნად მოქმედ ბოროტებასთან ბრძოლა. მუხის ხეზე მოკალათებული ახალგაზრდა ხბო „ბოროტებას“ ებრძვის. ჩვენი ამოცანაა, გონებით დავტოვოთ ბოროტებაში მყოფი სამყარო. რათა მოგვიანებით, როდესაც სხეულს დავშორდებით, თავისუფლად გამოვყოთ იგი. ჩვენ არ ვებრძვით ბოროტებას, არამედ უგულებელვყოფთ მას.
იფიქროთ, რომ ბოროტებასთან იმავე მეთოდებით ბრძოლით, რომლითაც ბოროტება გვებრძვის, გამარჯვებას შევძლებთ, სულელური და გულუბრყვილოა. ამ გზით ბრძოლით ადამიანი ადრე თუ გვიან თავად გახდება ბოროტი.
ბოროტების დასამარცხებლად მხოლოდ ერთი გზა არსებობს - არ მივცეთ მას ჩვენში შეღწევის და ფესვების გადგმის შესაძლებლობა. ჩვენ არ გვჭირდება სამყაროს გადარჩენა, ჩვენ უნდა გადავარჩინოთ თავი სამყაროსგან. და ეს სრულიად განსხვავებული რამ არის. თქვენ არ ებრძვით ფარაონს, თქვენ გარბიხართ მისგან. თავად ღმერთი გაუმკლავდება ფარაონს, მაგრამ გვეუბნებიან: „თქვენ გამომყევით“.
მიწიერი ცხოვრება სინას უდაბნოა, სადაც ბევრი დადებს თავის ძვლებს. და მხოლოდ ისინი მიაღწევენ აღთქმულ მიწას, ვინც მიხვდა, როგორი სული იყო ის და შეეძლო კეთილი, ბრძენი მწყემსის ხმის გარჩევა გამოუცდელი მწყემსი ბიჭის ხმისგან. ამქვეყნად მაცხოვრისგან მწუხარება გვევალება, რადგან ღვთის სასუფეველში მრავალი მწუხარების გავლით უნდა შევიდეთ. ერთმა თანამედროვე ასკეტმა თქვა ეს სიტყვები: „ჩვენთვის სამართალი უსამართლობის ატანაა, როგორც ქრისტემ, თუ, რა თქმა უნდა, გვსურს გადარჩენა“. ღმერთმა დაგვეხმაროს ამაში.
