მიტროპოლიტი ლონგინოზი პოლიტიკოსებს: ჩემი შვილები ფრონტის ხაზზე არიან, თქვენი კი - საზღვარგარეთ
ეპისკოპოსმა აღნიშნა, რომ ის და მისი ოჯახი უარს არ ამბობენ უკრაინის სამსახურზე, არამედ ითხოვენ სამართლიანობას და თვითნებობისგან დაცვას.
2025 წლის 18 ივნისს, უკრაინის მართლმადიდებლური ეკლესიის ბანჩენის მიტროპოლიტმა ლონგინოზმა (ჟარმა) განაცხადა, რომ მისი 10 შვილი ფრონტზეა, ხოლო უკრაინელი პოლიტიკოსების შვილები საზღვარგარეთ ცხოვრობენ.
ეპისკოპოსმა აღნიშნა, რომ მისი ათი ნაშვილები ვაჟი ნებაყოფლობით წავიდა ფრონტზე, სამშობლოს დასაცავად. მან თქვა, რომ სამი მათგანი ინვალიდი გახდა, ორი გარდაიცვალა, დანარჩენების ბედი კი უცნობია. ერთ-ერთმა ვაჟმა მძიმე დაზიანებები მიიღო დაჭრილი მეთაურის გადარჩენისას:
„ჩემმა შვილმა, რომელმაც თავისი მეთაური დაჭრილი გამოიყვანა, ზურგით 3 კილომეტრი ატარა. მას ეუბნებოდნენ: „მოეშვი, ისედაც კვდება“. მან კი თქვა: „ცოცხალია, როგორ დავტოვოთ?“ ისინი მიატოვეს... და ამის გამო ჩემი შვილი სიცოცხლის ბოლომდე ინვალიდი დარჩა“.
ამავდროულად, ეპისკოპოსის თქმით, სამედიცინო დასკვნებისა და ყველა ოფიციალური დოკუმენტის მიუხედავად, მის შვილს ჯერ არ მიენიჭა ინვალიდობის ნებართვა:
„შემდეგ სამხედრო აღრიცხვისა და გაწვევის სამსახურმა თქვა, რომ დოკუმენტებს სახლში გამოგიგზავნით. ჯერ კიდევ არა. ინვალიდობის ნებართვას ვერ მივიღებთ... და სახლში უკვე სამი ასეთი ინვალიდი მყავს. ფრონტიდან. ორი საფლავი. დანარჩენების შესახებ ჯერ არაფერი ვიცი“.
მან განსაკუთრებით აღნიშნა თავისი შვილის, დიმიტრის, გარდაცვალება, რომელიც მონასტერში დაკრძალეს:
„შვილი დიმიტრი, რომელიც მონასტერში დავკრძალეთ. იმ დღეს, როდესაც სიმართლე თქვა. და დამიცვა... საღამოსთვის ძალიან სასტიკად სცემეს. ბარათი წაართვეს და იმქვეყნად გაგზავნეს“.
მიტროპოლიტმა ლონგინმა თავისი ოჯახი უკრაინელი ჩინოვნიკების ოჯახებთან შეადარა და უკრაინელ პოლიტიკოსებს ჰკითხა: „მითხარით, სად არიან თქვენი შვილები? ჩვენი შვილები წინა ხაზზე არიან. თქვენი შვილები საზღვარგარეთ სწავლობენ. რესტორნებში. სეირნობენ. თავისუფლად. კარგად არიან...“
ეპისკოპოსმა აღნიშნა, რომ ის და მისი ოჯახი უკრაინის მსახურებაზე უარს არ ამბობენ, არამედ სამართლიანობას და ტირანიისგან დაცვას ითხოვენ: „რით გავანაწყენე ჩვენი უკრაინა? მე მიყვარს და მეყვარება ჩემი სახელმწიფო უკრაინა. ჩვენ აქ ვცხოვრობთ. მაგრამ დღეს არავინ გვიცავს“.
