ეკლესია მოციქულ იოანე ღვთისმეტყველის ხსოვნის დღეს აღნიშნავს
მართლმადიდებელი ქრისტიანები პატივს მიაგებენ სიყვარულის მოციქულისა და დიდი ღვთისმეტყველის, სახარებისა და აპოკალიფსის ავტორის ხსოვნას.
21 მაისს (იულიანური კალენდრით 8 მაისს) ეკლესიაში ტარდება წმინდა მოციქულისა და ევანგელისტის იოანე ღვთისმეტყველის სახელზე საზეიმო ღვთისმსახურება. ის ქრისტეს საყვარელი მოწაფე იყო, რომელსაც ქრისტიანობის ისტორიაში განსაკუთრებული მისია ერგო.
იოანე ღვთისმეტყველს ქრისტიანულ ტრადიციაში განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს, როგორც ოთხიდან ერთ-ერთი კანონიკური სახარების, სამი ეპისტოლისა და გამოცხადების (აპოკალიფსის) წიგნების ავტორს. მის საღვთისმეტყველო შრომებს ქრისტიანული სწავლებისთვის ფუნდამენტური მნიშვნელობა აქვს და მათ დიდი გავლენა მოახდინეს დოგმატიკის ფორმირებაზე.
იოანეს სახარება მნიშვნელოვნად განსხვავდება სინოპტიკურებისგან (მათე, მარკოზი და ლუკა) ქრისტეს მიწიერი ცხოვრების მოვლენების საღვთისმეტყველო გააზრებით. სწორედ იოანე ხაზს უსვამს მაცხოვრის საღმრთო ბუნებას და თხრობას იწყებს სიტყვებით: „დასაბამიდან იყო სიტყვა, და სიტყვა იყო ღმერთთან და ღმერთი იყო სიტყვა”. ეს სიტყვები განღმრთობის შესახებ ქრისტიანული დოგმატიკის ქვაკუთხედი გახდა.
თავის ეპისტოლეებში მოციქული იოანე ავითარებს სწავლებას სიყვარულზე როგორც ქრისტიანული ცხოვრების საფუძველზე. მისი ცნობილი სიტყვები „ღმერთი სიყვარულია“ მილიონობით მორწმუნისთვის საუკუნეების მანძილზე სულიერი ორიენტირი გახდა. ეკლესია განსაკუთრებულ პატივს მიაგებს მოციქულს როგორც სიყვარულისა და მოწყალების მქადაგებელს, მოძღვარს სულიერ ცხოვრებაში.
გამოცხადების წიგნი, რომელიც იოანემ სიცოცხლის ბოლოს დაწერა კუნძულ პატმოსზე მისი გადასახლების დროს, შეიცავს წინასწარმეტყველურ ხედვებს სამყაროსა და ეკლესიის ბედზე. ეს აპოკალიპტური ტექსტი მდიდარი სიმბოლიკით დღემდე რჩება წმინდა წერილში ერთ-ერთ ყველაზე ღრმა და მისტიურ ტექსტად.
გადმოცემის თანახმად, თორმეტი მოციქულიდან იოანე იყო ერთადერთი, ვისაც არ აერგო მოწამეობრივი სიკვდილი და მან ღრმა მოხუცეულობამდე იცხოვრა - დაახლოებით 105 წელი. წმინდა მამათა გადმოცემით, ხანდაზმულ ასაკშიც ის სულ იმეორებდა: „შვილებო, გიყვარდეთ ერთმანეთი!“.
მოციქულ იოანეს ეკლესიის მიერ პატივის მიგების განსაკუთრებულობა მდგომარეობს მიწიერი ცხოვრებიდან მისი გასვლის უნიკალურობაში. როდესაც მოციქულის მოწაფეები მისი დაკრძალვის ადგილზე მივიდნენ, მათ წმინდანის გვამი ვერ იპოვეს.
მანამდე მჟკ წერდა, თუ რატომ უწოდებენ მოციქულ იოანეს სიყვარულის მოციქულს.
