ახალი წელთაღრიცხვით წმიდა იოსებ ხუცესის მოხევე მღვდელის ხსენების დღეა
მთიულეთის წმიდა მღვდელი, სიწმიდისა და მარხვის მოყვარული იოსებ მოხევე, მყინვარზე, ადამიანთათვის მიუწვდომელ ადგილას ლოცვით, სასწაულთმოქმედად იქცა.
წმიდა იოსებ ხუცესის შესახებ მწირი ცნობებია შემორჩენილი, თუმცა ის ცნობილია, როგორც ღრმადმორწმუნე და ღირსებით გამორჩეული მოხევე მღვდელი. ცნობების მიხედვით, იოსებ მოხევე მსახურობდა მთიულეთში, სადაც ხალხი მუდამ გამოირჩეოდა სარწმუნოებრივი შემართებითა და სიმტკიცით.
მოხევეები, რომლებსაც „კაცნი მბრძოლნი, ძლიერნი და ახოვანნი“ ეწოდებოდათ, განსაკუთრებით ეხმაურებოდნენ ეკლესიისა და რწმენის მსახურებას. იქაური მონასტრები და ტაძრები, რომლებიც მიუვალ მთებშია აშენებული, დღემდე გვაოცებს თავიანთი სილამაზითა და სიმტკიცით, თითქოს თვით რწმენის სიმბოლოდ იქცნენ.
ხევის სულიერ ცენტრად ითვლებოდა მყინვარი, „მარადის ყინულით შევერცხლილი,“ რომლის კალთებზეც აღმართულია სვეტიცხოვლის მსგავსად მშვენიერი სამების მონასტერი, სადაც, გადმოცემით, წმიდა ნინოს ჯვარი ინახებოდა.
ამავე მთებზე, ყინულსა და ქარში, კაცთაგან მიუვალ ადგილას გამოკვეთილი ყოფილა ბეთლემის სახელით ცნობილი გამოქვაბული, სადაც, „ქართლის ცხოვრების“ მიხედვით, ინახებოდა მრავალი სიწმინდე, მათ შორის უფლის აკვანი და აბრაამის კარავი.
დავით ბატონიშვილის ცნობით, წმიდა იოსებ მოხევე იყო „ფრიად სიწმიდის მოყვარე და მემარხულე“, რომლის სათნოებაც ყველგან იყო ცნობილი. სწორედ ის იყო, ვინც ნებითა ღმრთისაჲთა აღვიდა მყინვარზე და იხილა აბრაამის კარავი და უფლის აკვანი. იოსებმა ამ სიწმინდეებიდან ნაჭერი კარვისა მეფე ირაკლის მიუტანა, რის შემდეგაც თვითონაც მიიწია სასწაულთმოქმედების ღირსებამდე.
წმიდა იოსებ ხუცესი უფლისად დაიძინა 1763 წელს, მისი ცხოვრება კი რჩება მორწმუნე მოხევეების სიწმიდისა და სიმტკიცის კვალად საქართველოს სულიერ ისტორიაში.
მართლმადიდებელ ჟურნალისტთა კავშირმა ადრე გაავრცელა ინფორმაცია, რომ ეკლესია რომაელ მოწამეებს მოიხსენიებს.
