3 ნოემბერს მართლმადიდებელი ეკლესია მოიხსენიებს ღირს ილარიონ დიდს
ღირსი ილარიონ დიდი, უდაბნოს მამა, რომელმაც მთელი სიცოცხლე ლოცვასა და მარხვაში გაატარა, პალესტინისა და კვიპროსის უდაბნოებში ქრისტიანული მოღვაწეობის უდიდესი მაგალითი გახდა.
ღირსი ილარიონ დიდი 291 წელს დაიბადა პალესტინის ქალაქ ღაზის მახლობლად, სოფელ ტაბათაში. ახალგაზრდობიდანვე ის გამოირჩეოდა ცოდნისადმი სწრაფვით და განათლების მისაღებად ალექსანდრიაში გაგზავნეს, სადაც ქრისტიანებს დაუახლოვდა და მოინათლა. სწორედ იქ გაიგო ღირსი ანტონი დიდის ანგელოზებრივი ცხოვრების შესახებ და გადაწყვიტა, მის გზას გაჰყოლოდა.
ალექსანდრიიდან დაბრუნებისას წმინდანს მშობლები გარდაცვლილი დახვდა. მან მთელი ქონება გლახაკებსა და ნათესავებს დაურიგა და ქალაქ მაიუმის მახლობლად, უდაბნოში განმარტოვდა. იქ დაიწყო მისი ასკეტური ცხოვრება — მუდმივი მარხვა, ლოცვა და მძიმე შრომა. ეშმაკები ხშირად ცდილობდნენ მისი შემაშინებლად აჩრდილებითა და მოჩვენებებით, მაგრამ წმიდანი ლოცვითა და რწმენით იძლეოდა ყველა ცდუნებას.
ერთხელ მას ავაზაკები დაესხნენ თავს, მაგრამ ილარიონმა მადლმოსილი სიტყვით დაარწმუნა ისინი, დაეგდოთ ბოროტი საქმე. სწორედ ამ სულიერი სიძლიერისა და თავმდაბლობის გამო უფალმა ღირს ილარიონს მრავალი მადლი მიანიჭა — სნეულთა კურნების, ბოროტი სულების განდევნისა და ადამიანთა გულისშემეცნებისა.
მისი სახელი მთელ პალესტინაში გავრცელდა. უამრავი ადამიანი მიდიოდა მასთან სულიერი ხელმძღვანელობისთვის. წმინდანის კურთხევით იქმნებოდა მონასტრები, სადაც მკაცრი მონაზვნური წესით ცხოვრობდნენ. ღირსი ილარიონი ხშირად გადადიოდა ერთი სავანიდან მეორეში, რათა თავისი მაგალითით გაემყარებინა მონაზვნური ცხოვრება.
სიცოცხლის უკანასკნელი წლები ღირსმა მამამ კუნძულ კვიპროსზე, უდაბურ ადგილას გაატარა. იქვე აღესრულა 371-372 წლებში და თავის წმინდა სულით შეუერთდა იმ წმიდანთა დასს, ვინც უდაბნოში ღმერთს მსახურებდა.
ღირსი ილარიონ დიდი მართლმადიდებლური სამყაროსთვის რჩება სიმდაბლის, სულიერი ბრძოლისა და ღმერთისადმი უპირობო სიყვარულის მაგალითად.
მართლმადიდებელ ჟურნალისტთა კავშირი წერდა, სენაკისა და ჩხოროწყუს მიტროპოლიტ შიოს ქადაგება სულთმოფენობიდან ოცდამეერთე კვირას.
