30 სექტემბერი წმინდა სოფიოს და მისი შვილების ხსენების დღეა
იტალიაში მცხოვრები კეთილმსახური ქვრივი და მისი ასულები ქრისტეს სიყვარულისთვის წამებით აღესრულნენ.
ქრისტიანული ეკლესია 30 სექტემბერს აღნიშნავს კეთილმსახური ქვრივის, წმიდა სოფიოსა და მისი სამი ასულის — რწმენის (პისტი), სასოებისა (ელპიდი) და სიყვარულის (აღაპი) ხსენების დღეს. მათი მოწამეობა იმპერატორ ადრიანეს დროს,ერთ-ერთი ყველაზე შთამაგონებელი ისტორიაა ქრისტესადმი ურყევი ერთგულებისა.
კეთილმსახური ქვრივი სოფიო იტალიაში ცხოვრობდა და ქრისტეს მცნებებისადმი ერთგულებით ზრდიდა თავის სამ ასულს, რომლებსაც ქრისტიანული სათნოების — რწმენის, სასოებისა და სიყვარულის მიხედვით დაარქვა სახელები. დედა და შვილები მტკიცე აღმსარებლები იყვნენ და არ განუდგნენ მაცხოვარს მაშინაც კი, როცა იმპერატორმა ადრიანემ მთელი სიდიადით განახორციელა ქრისტიანთა დევნა.
იმპერატორის ბრძანებით სოფიო და მისი ასულები რომში წარადგინეს. ქრისტეს სასძლოები სიმშვიდითა და სიხარულით წარსდგნენ წარმართთა წინაშე. ადრიანემ მათ არტემიდეს კერპის თაყვანისცემა მოსთხოვა, მაგრამ წმიდანებმა მტკიცე პასუხი გასცეს: მათი მისია იყო, სიცოცხლის ბოლომდე დაეცვათ სარწმუნოება.
ჯალათებმა ჯერ უფროსი, თორმეტი წლის პისტი აწამეს: გვემეს, მკერდი მოაჭრეს, ცეცხლზე დააყენეს, მაგრამ სასწაულებრივად გადარჩა, ბოლოს კი თავი მოჰკვეთეს. შემდეგ ათი წლის ელპიდე დაექვემდებარა სასტიკ წამებას — ცეცხლში ჩააგდეს, ადუღებულ ფისში ჩასვეს, რკინის ჩანგლებით ჯიჯგნეს, მაგრამ ღმერთმა იგი სასწაულებით დაიცვა. საბოლოოდ ისიც მახვილით მოწყვეტეს. ბოლოს ცხრა წლის აღაპი აწამეს: გვემეს, სხეული დაუხვრიტეს, მაგრამ როცა ცეცხლში შეყოფა დააპირეს, გოგონამ თავად შესდგა ალში, სადაც ანგელოზებმა დაიცვეს. წარმართებმა მასაც თავი მოჰკვეთეს.
ყველაზე მძიმე ტანჯვა დედას — სოფიოს ხვდა წილად. მან საკუთარი თვალით იხილა შვილების წამება და მოწამეობა, მაგრამ არ შეიმუსრა, პირიქით, სიტყვითა და ლოცვით ამხნევებდა შვილებს. წმიდა სოფიომ თავად მიაბარა ლუსკუმაში მათი ცხედრები, წაიღო მშობლიურ ქალაქში და თავისი ხელით დაფლა. სამი დღის განმავლობაში არ მოშორებია წმიდა საფლავებს და ბოლოს თავადაც მშვიდობით მიაბარა სული უფალს (დაახლ. 137 წ.).
დღეს წმიდა სოფიოსა და მისი სამი ასულის — რწმენის, სასოებისა და სიყვარულის — ხსენების დღე ეკლესიისთვის ერთ-ერთი უდიდესი მოწმობაა ქრისტესადმი სიყვარულისა და შეურყეველი ერთგულებისა. მათი მაგალითი საუკუნეთა განმავლობაში რწმენით ამხნევებს მორწმუნეებს და შეგვახსენებს, რომ ქრისტესთან ერთგულება აღემატება ყოველგვარ ტკივილსა და განსაცდელს.
მართლმადიდებელ ჟურნალისტთა კავშირი წერდა, საქართველოს საპატრიარქო სამძიმარს უცხადებს ალი-ისაევ-ავარსკის ოჯახსა და ახლობლებს.
