„უკრაინაში ღვთისმგმობლობის წინაშე დუმილი თანამონაწილეობაა“: ბულგარეთის შეხედულება
მართლმადიდებელ ჟურნალისტთა კავშირთან დეტალურ ინტერვიუში ბულგარელმა თეოლოგმა წარმოადგინა უკომპრომისო ხედვა ყველა იმ პრობლემის შესახებ, რომლის წინაშეც მართლმადიდებლობა დგას როგორც უკრაინაში, ასევე მსოფლიოში.
ბულგარელი ადვოკატი და თეოლოგიის მაგისტრი ალექსანდრ ტოდოროვმა გაწვდილი ინტერვიუში СПЖ ბულგარეთში განაცხადა, რომ კიევო-პეჩერული ლავრის წინააღმდეგ კოშმარი არ არის პოლიტიკური, არამედ ღმერთის უცოდინრობა და ქრისტეს მიმდევრების მიმართ მტრული დამოკიდებულება, ანუ ეკლესიის. დევნულები უბრალოდ დაბნეულები არიან, ბნელის მხარე აირჩიეს. ის აღნიშნავს, რომ მთავრობის მიერ ლავრის მღვიმეების და წმინდანების ხელში ჩაგდება ხდება ПЦУ-ს დუმილი თანხმობით. და ეს თანხმობა კიდევ ერთი მტკიცებულებაა (წმინდა კანონების გარდა), რომ ეს სტრუქტურა ქრისტეს ეკლესიის ნაწილად არ ითვლება. ასევე თეოლოგი აღნიშნავს პატრიარქ ბართლომეს დუმილს. ის ხაზს უსვამს – ჩვენ არ გაგვიგია, რომ კონსტანტინოპოლის პატრიარქი გამოვიდა წმინდა мощების ამოღების და ლავრიდან მონაზონების დევნის წინააღმდეგ.
– დაახლოებით ერთი თვის წინ, ხელისუფლებამ კიევში ახალი რეიდი მოაწყო კიევო-პეჩერული ლავრის ტერიტორიაზე, რათა ჩაეტარებინა «სამეცნიერო კვლევები» მღვიმეებში დაცულ წმინდა мощებზე. პირველ რიგში, ეს, უდავოდ, კოშმარული აქტია, ხოლო მეორეში – ის ეწინააღმდეგება ყველა ეკლესიურ-იურიდიულ და კანონიკურ ნორმას. როგორ შეაფასებთ ამ შემთხვევას როგორც ადვოკატი და თეოლოგიის მაგისტრი?
– ყოველი ქრისტიანი იცის, რომ ღმერთთან მიახლოება შესაძლებელია რწმენით და სიყვარულით, არა სამეცნიერო კვლევებით. თუ პირიქით იქნებოდა, მაშინ წმინდანები იქნებოდნენ ყველაზე დიდი მეცნიერები, არა კი მორჩილი მონაზონები, რომლებიც სწორედ რწმენით და სიყვარულით არიან გაწყობილნი. ჩვენ ვხედავთ, რომ ღმერთი დიდებას აძლევს არა დიდი მეცნიერების სხეულებს, არამედ წმინდანების სხეულებს, როგორც თავად აღუთქვა: «მე დიდებას მივცემ მათ, ვინც მე დიდებას მიცემს» (1 სამ. 2:30). მრავალი კიევო-პეჩერული წმინდანის თავი მირონასხივებს, არა კი მეცნიერების თავები. როდესაც ვინმე განსაცდელშია და ღმერთის წყალობის თხოვნის საჭიროება აქვს კონკრეტულ პრობლემაზე, ის კვლავაც ეძებს ასეთ ლოცვით დახმარებას და შუამავლობას წმინდანებისგან, არა კი მეცნიერების წარმომადგენლებისგან.
ამრიგად,
ისინი, ვინც მონაზონებს ლავრიდან განდევნიან და წმინდანების мощებს ამოღებენ «სამეცნიერო კვლევების» მიზნით, ამ კოშმარით წმინდანებზე აჩვენებენ, რომ უბრალოდ ქრისტიანები არ არიან («ხილის მიხედვით იცნობთ მათ» – მთ. 7:20).
ისინი არ ეძებენ ღმერთის სამეფოს და არ ცდილობენ ქრისტეს მსგავსად გახდნენ, არამედ საკუთარი მიწიერი ინტერესების მიღწევას ცდილობენ. და ასე მიწიერი, სამოქალაქო, პოლიტიკური კვლავაც სულიერების, ქრისტიანობის წინააღმდეგ მიდის. არაფერი ახალი. როგორც რომაული, ისე ოსმალური და კომუნისტური დევნის დროს ეკლესიის მიმართ იგივე ხდებოდა. და კვლავ – ზოგი იღუპება, ზოგი კი დევნის მეშვეობით იხსნება, სადაც თითოეული თავისი არსით გამოჩნდება, რათა ბოლოს თავისი საქმეების და მაცხოვრის მიმართ დამოკიდებულების მიხედვით მიიღოს.
2023 წლიდან, როდესაც სახელმწიფომ «კიევო-პეჩერული ლავრის დაბრუნების» შესახებ გამოაცხადა, ხელისუფლებამ რამდენიმე შენობა წაიღო, სადაც მონაზონები ცხოვრობდნენ, მაგრამ წმინდა мощების მღვიმეები არ შეხებია. ახლა კი წმინდა ადგილების მღვიმეებსაც იპყრობენ. დიახ, ეს შეიძლება ფორმალურად გაწვდოს რაიმე დროებითი სამოქალაქო კანონით, როგორც ბოლშევიკური დევნის დროს 1917 წლიდან – ღმერთის უარყოფითი ხელისუფლება მაშინ კლავდა და აჭერდა მართლმადიდებელ კლირს და მონაზონებს საბჭოთა კავშირში (1944 წლის შემდეგ კი – სხვა კომუნისტურ სახელმწიფოებში) «ანტირევოლუციური საქმიანობის» ფალსიფიცირებული ბრალდებით, არა კი იმით, რომ ისინი ქრისტიანები იყვნენ.
ბოროტების მსახურებისთვის ჩვეულებრივია მოქმედება ბოროტებით. ძალადობრივი რევოლუციით ხელისუფლებაში მოსული კომუნისტები მაშინ არ ამბობდნენ, რომ «ჩვენ ქრისტეს მტრები ვართ იუდეო-მასონური წარმომავლობით და იდეოლოგიით, დაფინანსებული ზოგიერთი ამერიკელი ბანკირის მიერ, და ამიტომ ვდევნით ქრისტიანებს – რადგან ვძულებთ ქრისტეს და გვინდა, რომ ღმერთში რწმენა შეცვალოს ჩვენი პარტიის რწმენით, ხოლო ქრისტეს ჯვარი – იუდეო-მასონური ხუთკუთხა ვარსკვლავით, და საერთოდ გვინდა, რომ მასები დაექვემდებარონ ჩვენ, არა კი ქრისტეს, ამიტომაც ვიქნებით თითქოს ხალხის ხელისუფლება, რათა ჩვენ მიიღონ როგორც თავიანთი».
ასევე დღევანდელი ქრისტეს ეკლესიის დევნულები უკრაინაში, ბუნებრივია, არ გამოაცხადებენ ღიად: «ჩვენ ვიბრძვით მართლმადიდებლობის წინააღმდეგ» (რადგან ისინი «დემოკრატები» არიან და თითქოს პატივს სცემენ რწმენის თავისუფლებას, როგორც ადამიანის ძირითად უფლებას), არამედ მოიგონებენ ყველა სახის ფორმალურად «კანონიერ» საფუძვლებს დევნის, ქონების ამოღების, «სამეცნიერო კვლევების», საპატიმრო და ა.შ. საბოლოო ჯამში, ეს ყველაფერი სრულიად ლოგიკურია, რადგან ისინი – სულიერი შვილები და მემკვიდრეები იმათ, ვინც «მისი მოლოდინით ცდილობდა რაიმე სიტყვიდან მისი დაჭერა, რათა დაადანაშაულონ იგი» (ლუკ. 11:54) და «მცდარი მოწმეების ძიება იესო წინააღმდეგ» (მთ. 26:59) და ყვიროდნენ «გაწყვიტეთ, გააწყვეტინეთ იგი» (იოან. 19:6).
დევნილი მონაზონები კი სულიერი შვილები და მემკვიდრეები არიან იმისა, ვისაც «სახეში ნერწყვი ესროლეს და სცემეს, სხვები კი ლოყებზე ურტყამდნენ» (მთ. 26:67), ხოლო სამოქალაქო ხელისუფლება «მცემა, გადასცა ჯვარზე» (მთ. 27:26). და როგორც უფალი ამბობს: «არ არსებობს მოწაფე თავისი მასწავლებლის ზემოთ» (მთ. 10:24) და «თუ მე დევნიდნენ, თქვენც დაგდევნიან» (იოან. 15:20), ასე ხდება ახლა უკრაინაში УПЦ-ს და კერძოდ ლავრაში. მაგრამ დევნილ და ნაცემ მართლმადიდებელ ძმებს და დებს მაცხოვარი ეუბნება: «გიხარეთ იმ დღეს და გაიხარეთ, რადგან თქვენი ჯილდო დიდი იქნება ცაში. ასე მოიქცეოდნენ მათ წინასწარმეტყველებთან მათი მამები» (ლუკ. 6:23).
ზოგი მიიჩნევს, რომ კიევო-პეჩერული ლავრის და წმინდა мощების ხელში ჩაგდება პოლიტიკური საკითხია და პოლიტიკური უთანხმოების გამოხატულება, მაგრამ ეს ასე არ არის. რადგან თუ დევნულები იცნობდნენ მაცხოვარს და თუ ეძებდნენ, მისი სიტყვების მიხედვით, «ღმერთის სამეფოს და მისი სიმართლე» (მთ. 6:33), მაშინ პოლიტიკური მიზნები მათთვის მეორე ადგილზე იქნებოდა, ხოლო სულების გადარჩენა – პირველზე. და მაშინ მათ არ ექნებოდათ naivety წმინდა ადგილ
