პლატონ გიგინეიშვილი - ამბავი საოცარ ექიმზე

პლატონ გიგინეიშვილი. ფოტო: ღია წყარო

ექიმი პლატონ გიგინეიშვილი.
1879 წლის შობას, ლანჩხუთის სოფელ ჯურუყვეთში დაიბადა.

ოდესის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტის დასრულების შემდეგ, 1906 წელს ბათუმში დაბრუნდა და სიცოცხლის ბოლომდე ადამიანების სამსახურში დარჩა.

დაამთავრა ნოვოროსიის (ოდესის) უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტი 1905 წელს.

 1904 წლიდან მუშაობდა ხერსონის ოლქში; 1905 წლის რევოლუციის დღეებში "რევოლუციონერთა მფრინავ რაზმს" ხელმძღვანელობდა და დაჭრილ მეომრებს შუაგულ ომში, ზედ ბარიკადებზე ეხმარებოდა; 1906 წელს დაბრუნდა საქართველოში და პირდაპირ ბათუმში ჩავიდა. მაშინვე დაინიშნა სტაციონარში შტატგარეშე ორგანიზატორად - ახლანდელ რესპუბლიკურ საავადმყოფოში, სადაც სიცოცხლის ბოლომდე იმუშავა; მახინჯაურში, გოროდოკსა და ქობულეთში გახსნა ბავშვთა სახლები; იყო ბათუმის თვითმართველობის წევრი; აქტიურად მონაწილეობდა ჭაობის დაშრობაში და ტიფის საწინააღმდეგო ღონისძიებებში; 1922 წლიდან ხელმძღვანელობდა თერაპიულ განყოფილებას; იყო ტუბერკულოზური, ბავშვთა და ინფექციური განყოფილებების გამგე.  მოსახლეობისათვის უფასოდ კითხულობდა საგანმანათლებლო ლექციებს სანიტარულ-პროფილაქტიკურ საკითხებზე, უფასოდ ღებულობდა ავადმყოფებს აჭარის რაიონებში. ცნობილი თერაპევტი.

მაგრამ პლატონის ექიმობა მხოლოდ საავადმყოფოს კედლებში არ იწყებოდა.

ის კარდაკარ დადიოდა — ქოლერით, ტიფითა და მალარიით დაავადებულებთან. იმ დროს, როცა ასეთი დაავადება ხშირად სიკვდილს ნიშნავდა, პლატონი ავადმყოფის სახლში შედიოდა და საკუთარ სიცოცხლესაც საფრთხეში აგდებდა.

და არსებობდა მისი ერთი განსაკუთრებული საიდუმლო...

პლატონი პაციენტებს ორი ფერის რეცეპტს უწერდა — ყვითელსა და მწვანეს.

ყვითელი — ჩვეულებრივი რეცეპტი იყო.

მწვანე კი ნიშნავდა: ამ ადამიანს ფული არ აქვს.

აფთიაქში მწვანე რეცეპტს რომ დაინახავდნენ, უკვე იცოდნენ — წამალი უფასოდ უნდა გაეცათ.

ხოლო თვის ბოლოს ყველა ეს ხარჯი პლატონს საკუთარი ხელფასიდან უნდა დაეფარა.

ზოგჯერ კი, ამბობენ, რეცეპტის ქვეშ რამდენიმე მონეტასაც ტოვებდა — ისე, რომ გაჭირვებულ ადამიანს მისი მადლობაც კი არ სჭირდებოდა.

ერთხელ ბათუმის პარკთან კარვებიდან ტირილის ხმა შემოესმა.

ორი და იყო. ერთ-ერთი სიკვდილის პირას იდგა.

პლატონმა ტიფი ამოიცნო.

მან ავადმყოფი და მისი და ფაიტონში ჩასვა და საკუთარ სახლში წაიყვანა.

ტიფით დაავადებული ადამიანის სახლში მიყვანა იმ დროს უდიდესი რისკი იყო.

გოგონა გადარჩა.

ის ვერიკო ანჯაფარიძე აღმოჩნდა.

მისი და კი — მერი ანჯაფარიძე, გიორგი დანელიას დედა.

პლატონმა უამრავი სიცოცხლე გადაარჩინა.

მაგრამ ყველაზე საოცარი ის არის, რომ როცა თავად გახდა მძიმედ ავად, ბათუმელები მის დასახმარებლად გაერთიანდნენ.

მისი კოლეგები კართან წარწერას აკრავდნენ — „ჯანის სისაღე“.

ქალაქის მცხოვრებლებმა კი ქუჩაზე თივა დაყარეს, რათა ეტლებისა და ქვაფენილის ხმას მისი დასვენება არ დაერღვია.

ასეთი იყო პლატონ გიგინეიშვილი.

ექიმი, რომელიც ადამიანებს მხოლოდ დაავადებებისგან კი არა, ზოგჯერ — უიმედობისგანაც კურნავდა.

და მისი ორი ფერის რეცეპტი დღესაც ერთ რამეს გვახსენებს:

ნამდვილი ექიმისთვის პაციენტის სიცოცხლეს ფასი აქვს — მაშინაც კი, როცა პაციენტს წამლის საფასურის გადახდის საშუალება არ აქვს.

რადგან ზოგჯერ ყველაზე ძვირფასი წამალი...
ადამიანური სიკეთეა.