წმინდა ბერი გაბრიელ აღმსარებელი და სალოსი

მამა გაბრიელ სალოსი. ფოტო: მართლმადიდებლური ხატები

2025 წლის 2 ნოემბერს საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესია აღნიშნავს ერთ-ერთი ყველაზე სიყვარულით სავსე წმინდანის, ღირსი მამა გაბრიელის (ურგებაძე) აღმსარებლისა და სალოსის ხსენების დღეს.

დღესაც, მრავალი წლის შემდეგ, მომლოცველებს შეუძლიათ ესტუმრონ მამა გაბრიელის სახლს თბილისში, სადაც შემორჩენილია მისივე ხელით აშენებული მცირე ტაძარი.

მართმადიდებელ ჟურნალისტთა კავშირის გადამღები ჯგუფი დაესწრო წმინდა მამის ხსენების დღეს და ეწვია მის სახლს. ადგილზე მათ დახვდათ მამა გაბრიელის დისშვილი — ელდარ ურგებაძე, რომელმაც მოუთხრო:

„წმინდა გაბრიელი წლების განმავლობაში აგროვებდა ნივთებს ნაგავსაყრელიდან — უბრალო ნივთებს, რომლებშიც სხვები არაფერს ხედავდნენ, მაგრამ ის აქედან წმინდა ეკლესიას ქმნიდა.“

საიდუმლო სიწმინდის ამ ადგილს ესტუმრნენ მომლოცველები უკრაინიდან, რომლებმაც დიდი სიყვარულით და სიწრფელით მოიხსენეს სალოსი ბერი და ილოცეს მის მიერ აშენებულ ტაძარში.

ერთ-ერთმა ქართველმა მომლოცველმა კი მტკიცედ აღნიშნა, რომ წმინდა გაბრიელის ლოცვამ დედა სიკვდილს გადაარჩინა — რაც კიდევ ერთი მტკიცებულებაა მის სასწაულმოქმედ ძალაზე.

დედა ელისაბედმა (ზედგინიძე), მამა გაბრიელის ერთ-ერთმა მოწაფემ, ასევე გააზიარა მოგონებები წმინდანზე:

„მე საკუთარი თვალით მინახავს სასწაულები, რომლებიც მამა გაბრიელის ლოცვით ხდებოდა. მისი თვალთახედვა, უბრალოება და სიყვარული ადამიანებისადმი — ეს იყო ცოცხალი სახარება.“
როგორც თავად წმინდა მამა ამბობდა:
„გიყვარდეს ღმერთი და ადამიანი — ეს არის მთელი ქრისტიანობა.“

ღირსი მამის ხსენების დღესთან დაკავშირებით, 1 ნოემბერს, გაიმართა ტრადიციული მსვლელობა მამა გაბრიელის სახლიდან მცხეთის სამთავროს დედათა მონასტრამდე.

მართლმადიდებელმა მრევლმა, სასულიერო პირებმა, დედა პარასკევამ (მამა გაბრიელის დამ) და მომლოცველებმა საქართველოდან, რუსეთიდან და უკრაინიდან ლოცვით გაიარეს ეს გზა. პარაკლისი აღავლინა მამა მიქაელ ვაჩნაძემ.

წმინდა გაბრიელი, ერისკაცობაში გოდერძი ვასილის ძე ურგებაძე, დაიბადა 1929 წლის 26 აგვისტოს თბილისში, ხოლო მიიცვალა 1995 წლის 2 ნოემბერს მცხეთაში, სამთავროს დედათა მონასტერში. გარდაცვალებამდე მცირე ხნით ადრე, საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია II-მ იგი არქიმანდრიტის ხარისხში აღაზენა.

მისი ცხოვრების გზა იყო სიმდაბლის, სიყვარულისა და შეუდრეკელი რწმენის ნიმუში.

ახალგაზრდა გოდერძიმ საკუთარი ეზოს ტერიტორიაზე ააგო ოთხგუმბათიანი მცირე ტაძარი — იმ ეპოქაში, როცა ქრისტიანული რწმენის დემონსტრირება აკრძალული იყო. ხელისუფლება არაერთხელ შეეცადა ტაძრის დანგრევას, მაგრამ ყოველი მცდელობა უშედეგოდ სრულდებოდა.

1965 წლის 1 მაისს, საბჭოთა აღლუმის დროს, მამა გაბრიელმა საჯაროდ დაწვა ლენინის 12-მეტრიანი პორტრეტი. დაკითხვაზე მან განაცხადა:

„იქ უნდა ეკიდოს ქრისტეს ჯვარცმა და არა — ლენინის სურათი. კაცს რად უნდა დიდება — უნდა ეწეროს: დიდება ქრისტე ღმერთს.“

ამის გამო იგი დაპატიმრეს, აწამეს და ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში მოათავსეს. მიუხედავად ტანჯვისა, ღირსმა მამამ არ უარყო სარწმუნოება და ბოლომდე დარჩა ქრისტესადმი ერთგული.

სიცოცხლის უკანასკნელი წლები წმინდა მამამ გაატარა სამთავროს დედათა მონასტერში, მეფე მირიან III-ის კოშკში. 1995 წელს ბერი წყალმანკით მძიმედ დაავადდა. გარდაცვალებამდე ერთი თვით ადრე საქართველოს პატრიარქმა ილია II-მ გაბრიელ ბერი არქიმანდრიტის ხარისხში აიყვანა. 1995 წ. 2 ნოემბერს არქიმანდრიტი გაბრიელი გარდაიცვალა. იგი ანდერძისამებრ დაიკრძალა ბერ-მონაზვნური წესით, ჭილოფში გახვეული, მცხეთის დედათა მონასტრის სასაფლაოზე. ამბობენ, რომ არქიმანდრიტი გაბრიელის სისხლი, რომელიც ექიმმა-ქირურგმა ზურაბ ვარაზაშვილმა აიღო ანალიზის ჩასატარებლად — დღემდე უხრწნელია.

მორწმუნეთა გადმოცემით, მამა გაბრიელის საფლავზე ჩაუქრობელი კანდელიდან აღებული ზეთი სასწაულებრივი კურნების თვისებით არის ცნობილი, როგორც საქართველოში, ისე მის საზღვრებს გარეთ აქ მრავალი მორწმუნე პოულობდა ნუგეშს, რჩევას და სულიერ შველას. გარდაცვალებამდე მცირე ხნით ადრე მან თქვა:

„როცა მოვკვდები, არ დამიტიროთ — მე თქვენთან ვიქნები მუდამ, ოღონდ სულიერად უნდა დაინახოთ.“

დღესაც, მრავალი წლის შემდეგ, წმინდა მამა გაბრიელის სახელი რჩება რწმენის სიმტკიცის, თავმდაბლობისა და უფლისადმი სიყვარულის სიმბოლოდ, მის სახლში და განსასვენებელთან დღემდე მომლოცველთა ნაკადი არ წყდება.