ცხოვრების ზღვის წყლებზე სიარული

მიჯაჭვულობა – ეს ძალიან მძიმე ტვირთია, რომელთან ერთადაც წყალში სიარული არ გამოვა. ფოტო: СПЖ

იმისათვის, რომ ამ ზღვაში არ დავიხრჩოთ, გული ქრისტესკენ უნდა იყოს მიმართული. „ვაი ჩვენ გულებს“, - გვესმის ყოველ ჯერზე ევქარისტიული კანონის დაწყებამდე. გონება, ლოტის ცოლის მსგავსად, ფსკერზე გვექაჩება, გვაშინებს საფრთხეების აჩრდილებითა და მწუხარების შიშით. მხოლოდ წუწუნის გარეშე ცხოვრება და ღვთის ნების საკუთარ ნებად მიღება შეუძლია დაგვეხმაროს დახრჩობაში. ისინი, ვინც მტკიცედ არიან მიჯაჭვულნი ამქვეყნიურ საგნებსა და საქმეებზე, ამ მოგზაურობაში იღუპებიან. ისინი, ვისი სულიც მტკიცედ რჩება ღმერთში, სძლევენ დედამიწის მიზიდულობის ძალას.

ბალასტი, რომელიც ფსკერზე გექაჩებათ

მიჯაჭვულობა ძალიან მძიმე ტვირთია, რომლითაც წყალზე სიარულს ვერ შეძლებთ. გონება, რომელიც გადატვირთულია სიახლეებით, ზედმეტი ინფორმაციის ნაგვით, შიშებითა და წუხილებით, ყველაზე მძიმე ბალასტია ასეთი მოგზაურობისთვის. სულიერზე ფიქრი საინტერესოა, თეოლოგიური საუბრები ჩვენს ეგოს ართობს, მაგრამ სულისთვის არანაირ სარგებელს არ მოაქვს. გაცილებით უკეთესია ვისწავლოთ ღმერთში ჩუმად, მშვიდად და ლოცვით ცხოვრება.

წყალქვეშა გამოქვაბულებს, რომლებიც იზიდავენ დამხრჩვალ ადამიანებს, შესასვლელთან აქვთ წარწერა „სიამოვნება“, გასასვლელში კი „იმედგაცრუება“. ახალგაზრდობა თავდაყირა ყვინთავს ამ ჭაობში, სიბერე ხელ-ფეხითაა შეკრული წუხილებით და მხოლოდ შუახნის ასაკში, საკმარისი იმედგაცრუების გასინჯვის შემდეგ, შეუძლია ადამიანს ჭეშმარიტების ნაპირამდე გაცურვა.

რწმენა არ არის ცოდნა, არამედ კმაყოფილებაა.

მისი ყოფნა ან არყოფნა მწუხარებით იკითხება. ცოდნა ტილოზე დახატული წყალია, რწმენა კი ცოცხალი წყარო, საიდანაც ყოველთვის შეგიძლია დალიო.

ჩვენი მთავარი მტერი ეგოიზმია

ქრისტემ გვიბრძანა, გვიყვარდეს ერთმანეთი, მაგრამ არ მოგვცა ინსტრუქცია, თუ როგორ უნდა გავაკეთოთ ეს. ამიტომ, ყველას თავისებურად ესმის სიყვარული. მაგრამ ნამდვილი სიყვარული არ ეწინააღმდეგება თავისუფლებას. ეჭვიანობა, ფლობის სურვილი - ეს არ არის სიყვარული, არამედ ეგოიზმი. ეს არის ჩვენი მთავარი მტერი.

სწორედ ეგოიზმმა მოახერხა ჩვენი გონების დარწმუნება, რომ სიწმინდე ჩვენთვის არ არის, რომ ის „ჩვენი საზომი არ არის“.

თვითსიყვარულმა და თვითშეცოდებამ შეგვაშინა იმ მწუხარებით, რომლებსაც, სავარაუდოდ, ღვთისკენ მიმავალ გზაზე შევხვდებით. ვნება გვთავაზობს აქტიური ვულკანის კრატერთან „ქოხის აშენებას“, რადგან „აქ კარგად ვართ“. ამგვარად, საკუთარი თავის გადარჩენის ნაცვლად, ადამიანი იმალება ილუზიების მუყაოს სახლში იმ იმედით, რომ „როგორმე გაივლის“. თუმცა გულის სიღრმეში მან დანამდვილებით იცის: ეს არ გაივლის. გაქცევის კარი ჩვენს გულებშია დამალული. იქ ქრისტე გველოდება.

ხსნა მხოლოდ ახლაა შესაძლებელი

ადამიანების უმეტესობას სურს უკეთ ცხოვრება. ძალიან იშვიათია შეხვდე ადამიანს, ვისაც ხსნა სურს. ხსნა კი ვერც გუშინ და ვერც ხვალ მიიღწევა. ეს მხოლოდ ახლაა შესაძლებელი.

მხოლოდ ახლა შეგვიძლია გავიხსენოთ ღმერთი და დავძლიოთ სამყარო ქრისტეს ძალით.

მხოლოდ ახლა შეგვიძლია მოვიპოვოთ თავისუფლება ფიქრებისგან, ჩავძიროთ გონება გულებში, წარმოვთქვათ იესოს ლოცვა, ვაპატიოთ და გავუშვათ ყველა წყენა. ღმერთი ჩვენთან მხოლოდ ახლაა და სხვა დროს არა. მაგრამ ეშმაკი, რომელიც მეხსიერებისა და წარმოსახვის ლაგამს გვაგდებს, ახლა წარსულში გვიქაჩავს, ახლა მომავალში, არ გვაძლევს საშუალებას ვიცხოვროთ აწმყოში.

როგორ მივაღწიოთ სიმშვიდეს? გულით მივიღოთ და გონებით გავიგოთ, რომ ღმერთმა ყველაფერი ბოლო დეტალამდე გათვალა და ის არასდროს უშვებს შეცდომებს. მაშინ შევძლებთ სიცოცხლის ზღვის ტალღებზე სიარულს, იმის გაგებით, რომ ამას ვაკეთებთ არა ჩვენი შესაძლებლობების ძალით, არამედ ღვთის მადლით, რომელიც იხსნის ყველას, ვინც მას ენდობა.