«სიხარული ჩემი!»: რას გვასწავლის ღირსი სერაფიმე თავისი ცხოვრებით?

მამა სერაფიმემ ღმერთი შეიცნო, რადგან შეძლო თავისი გონების დამშვიდება და მისთვის გულის გახსნა. წყარო: v-n-l.church.ua

რატომ ჩემი გული ასეთი სიყვარულითა და სინაზით პასუხობს წმინდა სერაფიმ საროველის ხსოვნას? საქმე, რა თქმა უნდა, არ არის იმაში, რომ მე მასზე რაღაც წავიკითხე. ეს გრძნობა არ მოდის გონებიდან, არამედ გულიდან. ყველა ჩვენ ჩვენ შორის ღმერთში საიდუმლოებით ვართ დაკავშირებული. და რაც უფრო დიდი წმინდანის გულია, მით უფრო მეტ სიყვარულს ის ასხივებს მათზე, ვინც ამას გრძნობს.

წმინდა სერაფიმემ შეძლო ის, რაზეც ჩვენ მხოლოდ ვოცნებობთ: გახდეს თავისუფალი სამყაროსგან.

ის იყო რბილი შიგნით ღმერთისთვის და მტკიცე გარეთ ცდუნებებისთვის. მისი ერთადერთი სიხარული იყო ქრისტე. და ამ სიხარულს ის ყველას უზიარებდა და ახლაც უზიარებს. ამიტომ ჩვენ ყველანი ვისმენთ მის ტკბილ ხმას: «ჩემი სიხარული!» – და ვგრძნობთ, რომ ეს სწორედ ის სიხარულია, რომელსაც ჩვენი დაღლილი გულები ეძებენ.

დაკარგო შენი «მე», რათა მოიპოვო სული

მთავარი ნიშანი მორწმუნე სულისა – მისი განშორება ყველაფრისგან მიწიერი. სერაფიმის პიროვნებაზე ჩემთვის უფრო მეტს ამბობს არა მისი ცხოვრების წაკითხვა, არამედ მისი წმინდა სახელის შიგნით მოსმენა. ამ მდუმარე მოსმენაში ღვთიური მადლი გვაუწყებს სულიერი საიდუმლოს, რომელიც ჩაძირულია ღვთის სამეფოს ნეტარებაში. შეიძლება ბევრი წაიკითხო და იფიქრო, მაგრამ «ფიქრი» ჯერ არავის არ გადაურჩენია. გვიხსნის ჩვენ ეგოიზმის უარყოფა სრული ნდობით ღმერთისადმი. ვინც დაკარგა თავისი «მე» ღმერთში, მოიპოვებს მასში თავის სულს.

სერაფიმმა დატოვა სამყარო და იპოვა სიყვარული, რადგან ის არ ცხოვრობს ამ სამყაროში. მან დატოვა თავისი გონება და იპოვა ჭეშმარიტება. დატოვა სიტყვები და მდუმარებაში მოიპოვა ქრისტე.

ჩვენი პირადი ჯოჯოხეთი არის თავში, რომელიც მუდმივად გვატყუებს.

შური, შიში, რისხვა, ვნება – ეს ყველაფერი წებოვანი ლენტია, რომელიც გვაკავშირებს სამყაროსთან. უვნებლობა კი გვათავისუფლებს მისგან. ხოლო სიყვარული, თავმდაბლობა და მონანიება გვაკავშირებს ზეციურ სამყაროსთან.

ყველაზე დიდი მთა – ეს ჩვენ თვითონ ვართ

რას ველოდებით, რომ გადავრჩეთ? ავადმყოფობას, ომს, ღმერთისგან რაიმე დარტყმას? ჩვენ ვერ ვწყვეტთ უარი ვთქვათ საკუთრების გრძნობაზე, რაც არ ეკუთვნის ჩვენ, არამედ მას. ვიმედოვნებთ, რომ კიდევ ვიცხოვრებთ, და იქნებ გადაგვივლის. რაკეტა გაივლის გვერდით, ავადმყოფობა არ მოგვიჭერს ყელში, სიკვდილი დაგვივიწყებს მისამართს…

ყველაზე დიდი მთა, რომელიც უნდა გადავდგათ რწმენის ძალით, – ეს ჩვენ თვითონ ვართ.

ყველაზე რთულია უარი თქვას ქრისტესთვის საკუთარ თავზე.

წმინდა სერაფიმმა შეძლო. ხოლო ჩვენ?

რას ვიპოვით, თუ უარს ვიტყვით ჩვენს «მე»-ზე? იქნებ ის, რომ მთელი სამყარო, მთელი სამყარო სავსეა ქრისტეთი? რომ სამყარო არ დგას გრავიტაციის ძალაზე, არამედ სიყვარულზე და სიხარულზე? როდესაც ეს დაინახა წმინდა სერაფიმმა, მისი გული სავსე გახდა თანაგრძნობით დაღუპული ქმნილებისადმი, და ის დაიწყო ლოცვა მთელი სამყაროსთვის. ჩვენ არ გვჭირდება ღმერთის არსებობის მტკიცებულებები, ჩვენ გვჭირდება მადლი. ომი, ცხოვრება, ჯანმრთელობა, სხეული, აზრები – ეს ყველაფერი მოდის და მიდის. ხოლო ჩვენი სული რჩება უცვლელი, როგორც ღმერთი, რომლის ხატადაც ის შექმნილია.

როგორ დავამარცხოთ გონება და მოვიპოვოთ სიმშვიდე

ღმერთს ყველაფერი მთლიანად მიეცი – ნიშნავს შესვლა სამოთხის კარიბჭეში. ღმერთს ვერ გაიგებს არცერთი აზრი. მისი ძებნა არ არის საჭირო, რადგან არ არსებობს ადგილი, სადაც ის არ არის. ავადმყოფობები და მწუხარებები – ეს ის არის, რაც გვაბრუნებს ჩვენ საკუთარ თავთან. სერაფიმმა შეიცნო ღმერთი, რადგან შეძლო თავისი გონების დამშვიდება და გულის გახსნა მისთვის. მაშინ მან დაინახა, რომ ღმერთის ტახტები – ეს არ არის ქერუბიმები და სერაფიმები, არამედ თავმდაბალი და მშვიდი გულები.

ყველა შფოთვისგან გათავისუფლებული, მან შეძლო თავისი ყველა ტვირთი ქრისტესთვის მიეცა, და ის მათ ატარებდა. მისთვის თავისი დროებითი ცხოვრების მიცემით, მამა სერაფიმმა მიიღო უსასრულო ცხოვრება. რა გვიშლის ხელს?

შეიძლება ბევრი ილოცო და სხვადასხვა რამეზე. ან შეიძლება მხოლოდ თქვა: «იყოს შენი ნება, ღმერთო, იყოს ისე, როგორც შენ გინდა, და არა როგორც მე მინდა». და ამაზე დამშვიდდე. თითოეული ნივთი – ეს ჩვენი აზრია მასზე. ჩვენ თავს გარშემო მოვიცვით აზრებით-ნივთებით და ვკანკალებთ, რომ არ დავკარგოთ ისინი. აზრების ნივთებზე გაშვებით, ჩვენ ვუშვებთ და თვითონ ნივთებს. ასე მოიპოვება თავისუფლება.

რასაც ვთესავთ, იმას მოვიმკით. ამიტომაც ამბობდა წმინდა სერაფიმი: «მოიპოვე მშვიდი სული, და ათასები შენს გარშემო გადარჩებიან». რაც უფრო მეტი შინაგანი სიმშვიდეა, მით უფრო მეტი მადლი შედის გულში.

მდუმარებაში თავისი სულის სერაფიმე ხედავდა ქრისტეს.

ის სმენით ისმენდა, როგორ მოუწოდებენ ვარსკვლავები ადამიანებს: «დაბრუნდით ზეციურ მამასთან», – მაგრამ ადამიანები ცხოვრობენ, თავები მიწაში ჩადებული, ვერ ხვდებიან, რისთვის მიეცათ ეს მოკლე ცხოვრება.

ტანჯვას გვაძლევს მიჯაჭვულობა სამყაროსთან, სხეულთან, ყველაფერთან, რაც ჩვენ საკუთრად მიგვაჩნია. მაგრამ სიმართლე ის არის, რომ ჩვენი სული არ ეკუთვნის სამყაროს. ის ეკუთვნის თავისუფალ ღმერთს და ამიტომ თავისუფალია. არანაირი მიჯაჭვულობის გარეშე, სერაფიმმა თავისი სულის ყველა ძალა ღმერთს მისცა და მოიპოვა უდიდესი ნეტარება. ეს არის სიყვარულის ზღვა, რომელშიც მისი სული ჩაეფლო.

ამ სიყვარულის გრძნობით, ჩვენ ასე გვინდა მასთან შეერთება. ხოლო თვითონ სერაფიმი ჩვენკენ მიფრინავს, როგორც ნათელი თოლია უსასრულო ღვთიური სიყვარულის ოკეანიდან, მოგვიწოდებს ამ მშვენიერ სინათლეში.