მოდუნება ჩვენს სულს ეხება

სულის სიმდაბლიდან – მადლში ცხოვრებამდე. ფოტო: СПЖ

ჩვენ შიშით, ტკივილითა და სასოწარკვეთილებით ვართ დამძიმებულნი. ცხოვრებაზე წუწუნით, ღმერთს ვწუწუნებთ. ამქვეყნიური ღირებულებების რწმენამ ახალგაზრდობაში გვაცდუნა და სიბერეშიც გვაცდუნებს. სამყარო უაზრო ამაოებით, არეული აზროვნებით გვღლის და ბინძური სიამოვნებებისკენ გვიზიდავს. მაგრამ მოდუნების უდიდესი ხარისხი ჩვენს ლოცვაში ვლინდება.

ჩვენ ვგავართ კაცს, რომელიც წყალს საცრით ატარებს; ცირკის მსახიობს, რომელიც თოკზე დაბალანსებულია.

ასეთი გონება შეპყრობილია ნებისმიერი ინფორმაციის მიჯაჭვულობით. მისთვის უფრო მნიშვნელოვანია ღმერთზე კითხვა, ვიდრე მისი უშუალოდ გაგება. ყველაფერი, რაც გვაშორებს ხსნისგან, არის ეშმაკი, რომელმაც გაფანტული ცხოვრების კაუჭზე დაგვჭირა. ყველაფერი, რასაც მივეჯაჭეთ, ღმერთის დავიწყების შემდეგ, ასევე ეშმაკური მოტყუებაა. უმჯობესია ერთხელ ვიცოდეთ იგი სინამდვილეში, ვიდრე მთელი ჩვენი ცხოვრება წავიკითხოთ და ვიქადაგოთ, როგორია ღმერთი. ჩვენი ლეთარგია და სისუსტე მხოლოდ გართობის „ნუგეშს“ გვაიძულებს.

თუ ამას ყურადღებას არ მივაქცევთ და ამ წესრიგს არ შევებრძოლებით, ყველაფერი უარესდება. დაიწყება სხვების მიმართ საყვედურები, შეურაცხყოფა, ბრალდებები და უკმაყოფილება. დასუსტებული ყველას და ყველაფერს დაადანაშაულებს, მაგრამ არა საკუთარ თავს. მტრობა და დაგმობა ცხოვრების ნორმად იქცევა, განსაკუთრებით მათ მიმართ, ვინც აღიზიანებს. შური წარმოსახვითი უსამართლობის ფარდის ქვეშ დაიმალება.

დასუსტებულმა სულმა არ იცის, როგორ ემსახუროს სხვებს. მან არ იცის, რა არის მსხვერპლშეწირული სიყვარული, რადგან მხოლოდ საკუთარი თავი უყვარს.

სხვების ეგოიზმი და დაგმობა გულუხვად გალანძღავს საყვედურებისა და კომენტარების სურვილს. თუ ასეთ ადამიანს საყვედურს მისცემენ, ის განაწყენდება და კრიტიკას არ მიიღებს. ამ მდგომარეობიდან გამოსვლა რთულია. როგორ ვისწავლოთ ყველა ადამიანისა და მოვლენის მშვიდად მიღება ისეთებად, როგორებიც არიან და არა ისეთებად, როგორებიც ჩვენი ეგოიზმი სურს? ეშმაკი იქ ცხოვრობს, სადაც ეგო მეფობს, რადგან ეგო გონების მეგზურია ცხოვრების უსაზღვრო მირაჟებში, სადაც მხოლოდ მელანქოლიისა და უიმედობის ქარი დახეტიალობს. თუ მოდუნებული ადამიანი იპოვის ძალას, გადალახოს თავისი შინაგანი დიქტატორის - ეგოიზმის შიში, მაშინ ის მოიპოვებს დიდ თავგანწირვას და გადაწყვეტილებას, სამუდამოდ დაასრულოს თავისი მანკიერებები. ჩვენი ცხოვრების ყველა განსაცდელი სიამაყეშია ფესვგადგმული, რაც არ გვაძლევს საშუალებას პირდაპირ დავინახოთ ღმერთი. სასოწარკვეთა და სასოწარკვეთა მოდუნებული სულის განუყოფელი თანამგზავრებია, ხოლო რწმენის ნაკლებობა მის პირად დემონად იქცევა. მაგრამ როგორც კი სული მიხვდება, რომ მადლი ხსნის საფუძველია, ის დაიწყებს მხარდაჭერის ძიებას არა თავის ეგოიზმში, არამედ ქრისტეში.

ადამიანური სისუსტის ფესვი რწმენის ნაკლებობაშია და მისი ამოძირკვა მხოლოდ ლოცვის დახმარებითაა შესაძლებელი. მხოლოდ გამბედაობას შეუძლია სუსტი რწმენის წინააღმდეგობის გაწევა და ეს სულიერი თავისუფლების სახლამდე მიგვიყვანს.

დასუსტებულ ადამიანს თავისი სისუსტე უნდა სძულდეს. თუ ვისწავლით ყველას ხსნა ვუსურვოთ, თუნდაც ჩვენს სასტიკ მტრებს, გავიხაროთ მათი წარმატებებით, ვისაც არ ვუყვარვართ, არ დავკარგოთ გონების სიმშვიდე ცდუნებებში და არ დავკარგოთ სასოწარკვეთილება დაცემის დროს, მაშინ მადლი ნებისმიერი ცხოვრებისეული სიტუაციიდან მოიპოვება. დასაწყისისთვის, უნდა შევეჩვიოთ ყველას მიმართ თანასწორ დამოკიდებულებას და ლოცვა პირველ ადგილზე დავაყენოთ.

სიზმრები მზაკვრული დემონია, რომელმაც დასუსტებული სული დაიმონა. უაზრობა ჭკვიანი ჯადოქარია, რომელიც მას თავისი ფიქრებით წამლავს. მაცდური ფიქრები ცხვრის ტყავში გამოწყობილი მგლები არიან. ეს ყველაფერი ჩვენი მტრების სახელებია, რომლებიც ჩვენს მეგობრებად აცხადებენ თავს. ჩვენი ერთადერთი მეგობარი და მხსნელი ქრისტეა. და ეს მტრები გვაიძულებენ, ვიცხოვროთ წარსულში ან გვეშინოდეს მომავლის, მაშინ როცა გადარჩენა აქ და ახლა გვჭირდება. რადგან უფალი სიყვარულით გიყურებს ამ წამს და არა სხვა დროს. ის გიყურებს სურვილით, რომ თავისი მარადისობა მოგანიჭოს, მაგრამ შენ ძალიან დაკავებული ხარ ამის შესამჩნევად.